باد ما را با خود خواهد برد

ما با هم و کنار هم


	حافظ عزیزم و این بار در غربت مسلمانا مرا وقتی دلی بود که با وی گفتمی گر مشکلی بود به گردابی چو می افتادم از غم به تدبیرش امید ساحلی بود دلی هم درد و یاری مصلحت بین که استظهار هر اهل دلی بود ز من ضایع شد اندر کوی جانان چه دامنگیر یارب منزلی بود هنر بی عیب حرمان نیست لیکن ز من محرومتر کی سائلی بود بر این جان پریشان رحمت آرید که وقتی کاردانی کاملی بود مرا تا عشق تعلیم سخن کرد حدیثم نکته ی هر محفلی بود مگو دیگر که حافظ نکته دانست که ما دیدم و محکم جاهلی بود. \|+\| نوشته شده توسط حسین در شنبه 1388/09/14 \|


	تو هم از ما نبودی تو هم با من نبودی مثل من با من و حتی مثل تن با من تو هم از ما نبودی آنکه می پنداشتم باید هوا باشد \|+\| نوشته شده توسط حسین در یکشنبه 1388/08/17 \|


	Sadness Inside Me \|+\| نوشته شده توسط حسین در دوشنبه 1388/07/20 \|


	زندگی ما کنار هم دست در دست ، روی نیمکت کوچک صبور نشسته ایم تو به من خیره شدی و من به چشمان زلال تو و تمام وجودم از عشق تو لبریز می شود \|+\| نوشته شده توسط حسین در پنجشنبه 1388/06/05 \|

يكشب

يكشب ز ماورای سياهی ها

چون اختری بسوی تو می آيم

بر بال بادهای جهان پيما

شادان به جستجوی تو می آيم

سر تا بپا حرارت و سرمستی

چون روزهای دلكش تابستان

پر می كنم برای تو دامان را

از لاله های وحشی كوهستان

يكشب ز حلقه ای كه بدر كوبند

در كنج سينه قلب تو می لرزد

چون در گشوده شد، تن من بی تاب

در بازوان گرم تو می لغزد

ديگر در آن دقايق مستی بخش

در چشم من گريز نخواهی ديد

چون كودكان نگاه خموشم را

با شرم در ستيز نخواهی ديد

 يكشب چو نام من بزبان آری

می خوانمت بعالم رؤيائی

بر موج های ياد تو می رقصم

چون دختران وحشی دريائی

يكشب لبان تشنه من با شوق

در آتش لبان تو می سوزد

چشمان من اميد نگاهش را

بر گردش نگاه تو می دوزد

 از «زهره» آن الهه افسونگر

رسم و طريق عشق می آموزم

يكشب چو نوری از دل تاريكی

در كلبه ات شراره می افروزم

 آه، ای دو چشم خيره بره مانده

آری، منم كه سوی تو می آيم

بر بال بادهای جهان پيما

شادان بجستجوی تو مي آيم

|+| نوشته شده توسط حسین در شنبه 1388/03/30 |


	از توسکا هنرمند افق پهن جاده‌ی دراز بی انتها بوته‌های کوچیک گل‌های بنفش و زرد صدای شجریان حس خدا \|+\| نوشته شده توسط حسین در پنجشنبه 1388/02/10 \|